De trilogie Collection of goodbyes – Escapades I, II & III is een blik in de ziel van een creatieve woesteling met blanke pit, een werk dat vanuit verstilling en isolatie rauwe emotie koppelt aan inspirerende schoonheid. Oorspronkelijk opgevat als één werk van 58 tracks en meer dan 4 uur, werd het uiteindelijk opgeknipt in drie delen, die niettemin naadloos in elkaar overvloeien.

Deel 1 van zijn drieluik staat vol onverwachte klanken, trips, songflarden en soundscapes. Twintig in totaal, die in niets aan zijn ander werk doen denken. Al datgene waar je hem tot nu mee associeert ligt heel erg ver weg van de hier aanwezige neo-psychedelica, trip-hop, jazz, ambient en lo-fi folk.

Vanneste sloot zichzelf of, ging aan de gang met elektronica, toetsen, snaren, loops en mantra’s. Hij transformeerde zichzelf, zocht heling, componeerde soundtracks, en bewerkte die weer. Hij vond hier en daar bijstand bij zus Janne, gitarist Pelle Mächs en pianiste Celine Gilles. Het resultaat is divers, biedt rust, ontroert, beroert of verwart.

Voor deel 2 produceerde hij in zijn eentje tevens trage weidse instrumentale stukken, folk en ambient, om zichzelf in meditatieve trips te kunnen verliezen. Het is aan de luisteraar daarin mee te zweven. De veertien wat langere composities klinken stukken minder fragmentarisch dan de twintig stukken op deel één. Nog dieper laat Vanneste zich in zijn ziel kijken.

Bij Vanneste solo is er meer rust. Hij kruipt in het verdrietige Onder Je Huid…, inderdaad. Er zijn fraaie tracks die oude trip-hop of Mogwai-light in herinnering roepen. Hoogtepunt van deel 2: Existential Crush, met een hoge dosis neo-psychedelica, een soort lo-fi Pink Floyd. Het is een van de tracks die eigenlijk schreeuwt om een uitwerking met band, in een duurdere studio mét producer.

Deel 3 moet nog verschijnen. Er gebeurt op die eerste twee albums echter al heel veel, om lang in te kunnen verdwalen. Er is bijvoorbeeld een prachtig lied in het Frans, maar ook een experiment in het Nederlands: Ik Laat Je Niet Meer Los. Dat laatste mag je letterlijk nemen. Geef je over aan deze trip. Je raakt niet uitgeluisterd.

Het is de vraag hoe Vanneste die muziek live op een klein podium de wereld in gaat sturen. Gaat hij improviseren? Vormen de stukken op de albums Collection of Goodbyes – Escapades I en II de leidraad, of dienen ze enkel als basis voor iets met een andere structuur? Op Ik Zie U Graag gaan we dat ontdekken.