Leuk concert van Jan Akkerman en band met Eric Vloeimans samen. Het publiek bestond grotendeels uit oudere jongeren waarvan ongetwijfeld een aanzienlijk deel, zoals ikzelf, muzikant. Jan Akkerman en Eric Vloeimans zijn beiden iconen en hebben wereldwijde podiumervaring. Vreemd genoeg presenteert Akkerman de band en zichzelf alsof hij voor de eerste keer op een podium staat; schuchter, verlegen lachend en onbeholpen. Of is het onverschilligheid? Tijdens de anderhalf uur valt er volop te genieten van deze top muzikanten maar de muzikale poëzie die mij in het hart raakt komt van Eric Vloeimans. Jan Akkerman is een geweldige gitarist maar de spontaniteit en het avontuur ontbreken enigszins. De band heeft veel kwaliteit, de bassist speelt werkelijk prachtige dingen maar heeft een te onopvallende sound. Ik heb al met al veel plezier beleefd aan dit concert.

Goed gevulde zaal met zo te zien heel wat oudere gitaarliefhebbers, met een kennersblik in de ogen starend naar de Gibson van Akkerman. Ik kwam zeker ook voor Vloeimans, de trompet creme de la creme van nu. Akkerman had een solide groove band achter zijn kont staan, en had zo alle vrijheid om er tegen aan te gaan. Akkerman speelde geroutineerd zijn licks, soms teveel nootjes om de solo als verhaaltje te kunnen volgen. Met een smile, maar wel wat laconiek en zeker niet gepassioneerd. Dit gold wat mij betreft zeker wel voor de solo's/ impro's van Vloeimans! Niks geen routine, elke solo een uitdaging, toewerken naar de climax. Meeslepend. Niet voor niks kreeg Vloeimans vaak het meeste applaus. Akkermans en Vloeimans leken vaak ieder op een eigen eilandje te staan. Tegen het eind van het concert - krap anderhalf uur + kleine toegift: natuurlijk Hocus Pocus - was er meer chemie tussen de heren. Een prachtige ballad - geinspireerd door Andre Hazes? - besloot het optreden. Ja, ik heb wel genoten, maar was niet helemaal content. Daarvoor heeft Akkerman te weinig power getoond, er zat echt veel meer in deze stoere band. en aan repertoire heeft Akkerman toch ook geen gebrek! Onderhoudend was het, maar niet spannend. De echte gitaarfans zullen er mogelijk anders over denken. Fijn tenslotte dat er bier in glazen werd geschonken. Volgende keer graag een trappistje van de tap..