Dit concert heeft reeds plaatsgevonden

België-watcher, popjournalist en dj Willem Jongeneelen deelt tijdens Ça Va? Ça Va! zijn liefde voor Belgische popmuziek met ons. Hij nodigt daarbij een interessante band of artiest uit die live komt spelen en neemt zelf plaats achter de draaitafels, om een deel van zijn platenkast aan u voorstellen. 


In Nederland kennen we hem als gitarist in de groep van Roosbeef, in Vlaanderen is Wannes Cappelle de zingende songschrijver in Het Zesde Metaal. Hij denkt en schrijft in het West-Vlaams, een dialect waar ook Flip Kowlier al veel luisteraars het hoofd over liet breken. De teksten van zijn tweede cd Ploegsteert staan vertaald in het boekje, maar genieten van de muziek is ook al mogelijk, zonder alle woorden te begrijpen. Je hoort dat ze echt zijn, ontroerend en diep persoonlijk, die liedjes over zich ergens thuis voelen, de band onder broers, het ouderlijk huis verlaten, verdriet, ontgoochelen en met jezelf en het leven overhoop liggen.


Cappelle legt zijn ziel bloot en heeft er in Vlaanderen zoveel succes mee, dat hij zijn taak als bandlid van Roosbeef (tijdelijk) heeft stopgezet. Vooral de titelsong van zijn laatste album deed veel stof opwaaien. Ploegsteert is een dorp in de Belgische provincie Henegouwen, tegen de Franse grens. Het is wellicht alleen bij wielerkenners bekend omdat er de betreurde coureur Frank Vandenbroucke er vandaan kwam. Ploegsteert is nu ook een song over die wielrenner op de tweede cd van Wannes Cappelle. ‘In Ploegsteert zei de pastoor: Ik wist van niets. Maar God is van onze parochie en rijdt met de fiets.’

Capelle weet wat succes betekent. Op zijn zestiende was hij Belgisch kampioen triatlon. Hij vertegenwoordigde België in Hongarije op het Europees kampioenschap en hij was een enorm talent met een mooie toekomst in de sport in het verschiet. Problemen met zijn heup beslisten er anders over. Hij mocht twee jaar niet meer lopen.

Na zijn sportieve ontgoocheling ging Cappelle op zoek. Hij studeerde godsdienstwetenschappen, gaf les, werkte in de horeca, maar vond dat er meer in het leven zat dan een dienende rol en belandde op Studio Herman Teirlinck, de kleinkunstacademie van België. Voor de man uit Wevelgem ging een wereld open. Hij ontdekte jazz, en rock, al bleef Willem Vermandere zijn eerste idool. Dat sportieve leven kreeg uiteindelijk een vervolg in een artistieke carrière.

Humo noemde hem al eens Bright Eyes in het Vlaams. Dat snijdt hout. Cappelle kent zichzelf goed en is ontroerend onzeker; “Ik maak niets af. Ik leef in ’t klad.”